เอ่ยออกเพื่อบอก….แม่(คนเดียว)
เอ่ยออกเพื่อบอก….แม่(คนเดียว)
อ้อมอกแม่ ครั้งเยาว์ เฝ้าฟูมฟัก
เลี้ยงด้วยรัก กลั่นเลือด อกผสม
เพียรถนอม กลอยใจ ให้น้ำนม
หวังชื่นชม ลูกเติบใหญ่ ด้วยสองมือ
สองมือแม่ โอบลูกไว้ ในอ้อมกอด
ลูกอ้อนออด ร้องหา คราหวั่นไหว
แม้นว่าตัว แม่ห่าง ใกล้หรือไกล
ยังห่วงใย พันผูก ดุจวิญญาณ์
แม่เลี้ยงดู เป็นสุข ทุกย่างก้าว
จากอ่อนวัย กล่อมเกลา จนเติบกล้า
คอยดูแล ห่วงลูกอยู่ ทุกเวลา
ดั่งแก้วตา ดวงใจ ในอุทรณ์
ลูกยังคง จดจำ ทุกคืนวัน
แม่ของฉัน คือครู คอยพร่ำสอน
แม่เฝ้าอ่าน นิทาน ยามกล่อมนอน
คือนางฟ้า ขอพร ประจำกาย
ด้วยสองมือ ลูกก้มกราบ แทบบาทา
ด้วยกายา น้อมสกราน ไม่ห่างหาย
ด้วยชีวิต มอบให้แม่ มิวางวาย
แทนพระคุณ ด้วยหัวใจ ตราบชีวัน
รักของแม่ กว้างกว่าพื้น พสุธา
รักของแม่ เลิศฟ้า สุธาสวรรค์
พระคุณแม่ แสนยิ่งใหญ่ ค่าอนันต์
พระคุณแม่ สุดรำพัน พร่ำพรรณา
(พล.ประจักษ์)
เอ่ยออกเพื่อบอกแม่
เอ่ยออกเพื่อบอกแม่
ลูกงอแงแต่หนหลัง
เพราะเป็นเด็กเล็กยัง
ไม่อาจช่วยตัวเองได้
วัยทารกแรกเกิด
ถือกำเนิดสู่โลกใหญ่
จากท้องแม่ทันใด
ก็ว้าเหว่และอ้างว้าง
ไออุ่นแรกสัมผัส
แขนกระหวัดโอบกอดอย่าง
ทะนุถนอมมิจาง
จากอกอุ่นด้วยห่วงใย
เอ่ยออกเพื่อบอกแม่
นับตั้งแต่ลูกเติบใหญ่
มีครอบครัว…ห่างไกล
ไปจากแม่หลายสิบปี
ลูกยังคิดถึงแม่
มิผันแปรดวงใจนี้
รักเคารพยังมี
เต็มเปี่ยมแห่งดวงใจ
เอ่ยออกเพื่อบอกแม่
แม่จ๋าแม่รอได้ไหม
ปีนี้ลูกจะไป
กราบตักแม่อย่างแน่นอน…
(เอื้ออารมณ์)
บอกรักแม่ผ่านแพรผ้า
หลายปีผ่านนานพ้นยังค้นผ้า
ผืนที่ข้าเก็บไว้ที่ใต้หมอน
หยิบมากอดพรอดผ้าด้วยอาวรณ์
เงาสะท้อนก่อนเก่าเข้ากอดกาย
แม่เคยคว้าผ้าห่มยามลมพัด
พร้อมปกปัดไอฝนที่หล่นสาย
สองมือแม่แผ่ขึงดึงแพรลาย
โอบลูกชายไหว้ฟ้าให้ปรานี
เมื่อพายุลุย่ำกระหน่ำโยก
หอบเอาโศกโบกซัดอันบัดสี
ทั้งหลังคาฝาฟากจากจรลี
ถูกย่ำยีด้วยภัยพายุพาล
ผ้าแพรหนอห่อกายให้หายหนาว
ผืนไม่ยาวแต่น้าวใจให้ผสาน
สองดวงใจให้จำนำจดจาร
แม้นวิญญาณมารดาจะลาไกล
ส่งคำรักจักจารผ่านผ้าผืน
ชุ่มเปียกชื้นน้ำตาพาอ่อนไหว
ขอขมาผ่านผ้าด้วยอาลัย
ลูกนี้ไม่เคยลืมพระคุณเลย
(สุวิจักขณ์)
เอ่ยออกเพื่อบอก….แม่
เมื่อเยาว์วัยแม่คลั่งไคล้โอบกอด
ท่านเป็นยอดบุพการีที่ยิ่งใหญ่
เฝ้าดูแลให้ความอบอุ่นคอยห่วงใย
จะมีใครที่รักเราเสมอมา
สารพัดเรื่องราวมากมายหม่นหมอง
ประคับประคองยามป่วยไข้ช่วยรักษา
จนเติบใหญ่สอนสั่งให้เรียนวิชา
ได้ก้าวหน้าแค่นี้แม่ก็ภูมิใจ
จากวันนั้นจนบัดนี้ลูกอยากขอขมา
ช่วยเมตตาที่ลูกทำผิดคิดหลงใหล
หนีจากบ้านท่องเที่ยวไม่ทำอะไร
เถลไถลหาความสุขเร่ร่อนเรื่อยมา
น้ำตาแม่ไหลยามลูกชายมีสุข
ยอมรับทุกข์ เมื่อลูกมีปัญหา
บาปใหญ่หลวงทำให้ท่านหลั่งน้ำตา
อกอุราแม่ชอกช้ำต้องทำใจ
ไม่เคยโอบกอดยังแม้แต่น้ำซักแก้ว
หลายปีแล้วจากบ้านมาคราอาศัย
ลูกสำนึกผิดทุกสิ่งขอจงอภัย
พระคุณยิ่งใหญ่มากล้น ศรัทธา
จนวันนี้ลูกได้บวชเรียนสนองคุณ
สั่งสมบุญบารมีร่ำเรียนวิชา
ท่านได้รู้คงดีใจมากหนักหนา
ได้เปิดตาส่องธรรมเอื้ออำไพ
อยากจะกราบแนบเท้าแม้ซักครั้ง
อยากจะนั่งนวดแขนขาให้
อยากจะบอกว่า “รักแม่”อย่างจริงใจ
แต่ทำไม ท่านต้องจากไปไม่หวนกลับมา
(เศษเหล็ก)
