กลอนวันแม่ รวมกลอนวันแม่
หญิงคนหนึ่ง คนที่เรา เรียกว่าแม่
หญิงคนที่ รักเราแท้ ไม่แปรผัน
หญิงคนที่ รักเรา เท่าชีวัน
หญิงคนนั้น ให้เราเกิด กำเนิดมา
หญิงคนนี้ ที่เราควร จะกราบไหว้
หญิงคนที่ เราทั้งหลาย ควรฝันหา
หญิงคนนั้น คนที่เรา เรียกมารดา
หญิงคนที่ เสียน้ำตา ตอนคลอดเรา
วันเราเกิด หญิงคนนี้ ที่ต้องเจ็บ
วันเราเจ็บ เขายิ่งเจ็บ กว่าหลายเท่า
วันเราสุข หญิงคนนี้ สุขกว่าเรา
วันเขาเศร้า แล้วเราไป อยู่ไหนกัน
คิดบ้างเถิด ลูกทุกคน จงได้คิด
คิดบ้างเถิด ใครที่ผิด ที่แปรผัน
คิดบ้างเถิด เราหรือเขา ที่ลืมกัน
คิดบ้างเถิด ใครลืมวัน ที่ผ่านมา
เราต่างหาก ที่มัวเมา จนลืมคิด
เราต่างหาก เราที่ผิด ไม่ไปหา
เราต่างหาก ที่ไม่เคย มีเวลา
เราต่างหาก ที่มันบ้า หลงลืมตัว
กลับไปเถิด กลับไป เยี่ยมแม่บ้าง
อย่าให้ท่าน ต้องอ้างว้าง ใจสลัว
อย่าหลงไฟ หลงแสงสี จนลืมตัว
อย่าเมามัว จนลืมแม่ ผู้รักเรา….
พายุลุย่ำกระหน่ำโยก
หอบเอาโศกโบกซัดอันบัดสี
ทั้งหลังคาฝาฟากจากจรลี
ถูกย่ำยีด้วยภัยพายุพาล
ผ้าแพรหนอห่อกายให้หายหนาว
ผืนไม่ยาวแต่น้าวใจให้ผสาน
สองดวงใจให้จำนำจดจาร
แม้นวิญญาณมารดาจะลาไกล
ส่งคำรักจักจารผ่านผ้าผืน
ชุ่มเปียกชื้นน้ำตาพาอ่อนไหว
ขอขมาผ่านผ้าด้วยอาลัย
ลูกนี้ไม่เคยลืมพระคุณเลย
(สุวิจักขณ์)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น